پايان کمدی 

 

«من گريبان سرنوشت را خواهم گرفت.»<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

لودويگ وان بتهوون

Ludwig van Beethoven

 

سال 1872 است. ساعت پنج عصر. هواي وين، در آن بعدازظهر بيست و ششم ماه مارس توفاني و ابري است. بستر بيمار را وسط اتاق گذاشته‌اند و پرده‌ها را كنار زده‌اند؛ هرچند دو روز است كه بي‌هوش است و دست به گريبان مرگ. از زماني كه رو به تنها دوستاني كه در اوج بيماري كنارش بودند، گفته بود: «دوستان! نگفتم كمدي بدين سان پايان مي‌يابد؟» و چشمانش را بسته بود، دو روز تمام مي‌گذشت و دوستان او ناباور از اين‌كه قهرمان در بستر مرگ باشد، به چشمان بتهوون كه بسته مي‌شد، زل زده بودند و به اين مي‌انديشيدند كه اين كمدي دردناك چه‌گونه پايان مي‌گيرد. به دست‌هايي نگاه مي‌كردند كه حالا ديگر كوارتت شماره‌ي 14 را ساخته بود و شايد خوشنود از اين‌كه بالاخره گريبان سرنوشت را به چنگ گرفته است، در بستر افتاده بود. در آن بعدازظهر توفاني، هوتن برنر و زن برادر بيمار، تنها كساني بودند كه در اتاق او بودند. دو جلد، از مجموعه آثار هندل، روي ميز كوچك پاي تخت است و كنار آن، چند صفحه‌ي كاغذ سفيد. ساعت كمي از پنج بعدازظهر گذشته است كه به ناگاه، آسمان برق مي‌زند. بيمار چشمانش را باز مي‌كند و از پنجره به بيرون نگاه مي‌كند. چشمانش خيره است و گويي از خواب هول‌ناكي برخاسته باشد، سرخ و غضب‌آلود است. هوتن برنر متوجه باز شدن چشمان دوستش شده است اما شايد ابهتي كه در آن است مانع مي‌شود كه عكس‌العملي نشان دهد. همان بتهووني را مي‌بيند كه سرسخت و شكست‌ناپذير دستش را در هوا مي‌چرخاند و فرياد مي‌زد: «بالاخره خواهم توانست! خواهم توانست!» ناگهان، غرش تندري سخت در فضا مي‌پيچد. دو دوست پرستار از صداي بلند رعد، يكه مي‌خورند و شايد از ترس اين قهر آسماني، به دوست بيمارشان نگاه مي‌كنند و چشماني كه حالت جدي و تهديدكننده‌شان به دوران پيش از بيماري او مي‌مانست. گويي اين غرش سهمناك، مرد محتضر را از عالم بي‌هوشي بيرون آورده است... دست بيمار، كه از شدت غضب رگ‌هايش برآمده است، مشت مي‌شود. مشت گره‌كرده‌اش را بالا مي‌آورد و چند لحظه‌اي با چشماني كه نزديك است از حدقه درآيند، به بالا، به آسمان نگاه مي‌كند. مشتش را در هوا مي‌چرخاند. برنر، كه مات و مبهوت، گوشه‌اي ايستاده بود، چند قدمي به عقب مي‌رود. پرستار ديگر، با دستي لرزان، اشكش را پاك مي‌كند و ناگهان، دست بيمار، فرو مي‌افتد و چشمانش بسته مي‌شوند.

 

/ 7 نظر / 5 بازدید
نمی دونم

من گريبان سر نوشت را خواهم گرفت. چه متن قشنگی بود. و جالب تر اينکه دو روز است دارم کنسرتو پيانو های بتهون را گوش می کنم و همين الان هم کنسرتوی شماره پنج در می فلت ماژور در حال پخش شدن است. و اين موسيقی، تصور صحنه های متن اين پست شما را جذاب تر کرد. از آشنايی با وبلاگتان خوشحالم.

سروش رهگذر

سلام: باور کنيد من نفهميدم اين متن را کی نوشته؟!!! ولی در هر صورت داستانک زيبا و جانداری بود...راستی ممنون که به من سر می زنيد...ياحق/

قطره

سلام. چند وقت بود نمی تونستم بيام بهت سر بزنم؛ معذرت. راستش من هم از جمله ی «من گريبان سرنوشت را خواهم گرفت» خيلی خوشم اومد.

مهران

و سرنوشت گريبان همه را خواهد گرفت

آن که نامش را بباخت

«با دستی لرزان اشکش را پاک می کند و...» مهدی این جمله ها را کسانی می گویند که برای یک بار و تنها برای یک بار از آسمان به زمین می آیند و چون برمی گردند برای آسمانی ها از زمینی ها این چنین می گویند.

مهدي

سلام عزيز ، قشنگ بودددد × عيدت مبارک پيشاپيش ...

مهدي

دوست من ، در آستانه سال جديد هفت سينی به تو تقديم می کنم : ۱) سلامتی ۲) سروری ۳) سخاوت ۴) سرسبزی ۵) سعادت ۶) سادگی و هر چند با ص شروع ميشه : ۷) صداقت . ¤¤¤¤¤ با آرزوی ۱۲ ماه شادی ، ۵۲ هفته آرامش ، ۳۶۵ روز سلامتی ، ۸۷۶۰ ساعت عشق ، ۵۲۵۶۰۰ دقيقه برکت و نعمت و ۳۱۵۳۶۰۰۰ ثانيه دوستی ... ¤¤¤¤¤ **«« نوروز جشن باستانی ماست با نمادها و زيبايی های بسيار ، بیشتر به آن بيانديشيم . »»**¤¤¤¤¤ --------» مهر افزون «--------