صدايش را مي‌شنويد؟ صداي كليد‌ها را. صدايي را كه در فضاي اتاق مي‌پيچد. انگشت‌هايي مشغول به كارند. روي رديف كليدها جابه‌جا مي‌شوند. مدام حركت مي‌كنند. ما انگشت‌ها را نمي‌بينيم؛ من و شما؛ شما، به مثابه‌ي نوعي كه مخاطب‌اند. اتاق بايد تاريك باشد. نور ضعيف نمايش‌گر بايد تنها نور اتاق باشد. و سايه‌ي بزرگ و كشيده‌اي كه روي ديوار افتاده است. نمي‌دانيم كجا هستيم. و حتي نور ضعيف نمايش‌گر را  و سايه‌اي را كه روي ديوار افتاده است، نمي‌بينيم. ما چيزي نمي‌بينيم. فقط صدايي را مي‌شنويم كه بي‌انقطاع به گوش مي‌رسد. مي‌شنويد؟ كسي چيزي مي‌نويسد.

                                                                                              [ادامه]

  
نویسنده : مهدی موسوی نژاد ; ساعت ۱٢:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٢/٢٤
تگ ها :